Veronderstellingen vs. realiteiten van soloreizen voor vrouwen

Een jaar of wat geleden besloot ik solo door Zuid-Amerika te reizen. Familie, collega’s, vrienden en vreemden stormden allemaal op mijn blozende gezicht af zodra ze het nieuws hoorden, ze betreurden mijn beslissing en smeekten me om het te heroverwegen naar een ‘veiligere locatie’. Ze leken veel aannames te hebben over waarom soloreizen niet geschikt zijn voor vrouwen. Hier geef ik de werkelijke feiten, zodat je iets anders hebt om je beslissing op te baseren dan de paniekkreten van je naasten..

Aanname: Dat je eenzaam zult zijn

REALITEIT: Nee, dat gebeurt niet. Je zult je prima voelen. Alleen zijn is gezond en vrouwen zijn meer dan capabel om alleen te zijn zonder dat ze zich in een hoekje van een kamer hoeven terug te trekken om zich op te krullen in een paniekbal. Je zult overal potentiële nieuwe homies ontmoeten – sommigen van hen zul je willen leren kennen, anderen zul je misschien denken ‘nah, weet je wat – ik ben cool in mijn eentje vandaag’. Niemand dwingt je om alleen te zijn – er wachten overal nieuwe vrienden bij bushaltes, in restaurants, in studentenkamers. Wat soloreizen je leren, afgezien van hoe leuk eenzame verkenning kan zijn, is met wie je eigenlijk een biertje wilt delen, of een middag. Het laat je zien dat alleen zijn verdomd veel beter is dan rondhangen met iemand waar je niet om geeft puur omwille van het hebben van een metgezel. Plus, als je trek krijgt in menselijk gezelschap, ga je gewoon terug naar je kamer, pak je een biertje en zoals de magie van hostels is, heb je vier of vijf vrienden tegen de tijd dat je een stoel hebt gevonden.

Aanname: Dat we niet weten waar we heen gaan

REALITEIT: Maar weten we ooit echt waar we naartoe gaan? Oké, ik wilde nog niet te diep gaan. Ja, basisvaardigheden kaartlezen zijn een belangrijke vaardigheid die je nodig hebt om jezelf te oriënteren in de nieuwe stad/dorp waar je net bent binnengerold. En ja, het loont om het noorden van het zuiden te onderscheiden. Maar – ga je eraan dood als je het fout hebt? Absoluut niet. Ten eerste hebben veel vrouwen Jedi-achtige vaardigheden als het op kaartlezen aankomt, de veronderstelling dat we er slecht in zijn wordt niet door de wetenschap ondersteund. Velen beschikken ook over dat aangeboren vermogen dat ‘oriëntatie’ heet en waarmee ze tot nu toe door de straten van hun leven hebben kunnen navigeren zonder in snel zand te belanden… je zult niet opeens niet meer in staat zijn om je weg te vinden alleen maar omdat je in het buitenland bent. Maar als jij, net als ik, een van die mensen bent die de neiging heeft om een vluchtige blik op een kaart te werpen en dan in de richting te lopen die het meest interessant lijkt – omarm dat dan. Natuurlijk, je moet de hoeken van de stad leren kennen om uit te wijken, maar buiten dat, ben je hier om te verkennen en om nieuwe plaatsen te zien – verdwalen kan hoe dan ook nuttiger zijn dan het volgen van de beproefde wandeltocht. Zo ontdekte ik Lima’s grotendeels onontdekte Stationery District – Peruaanse post-it briefjes voor dagen!

Aanname: Dat we altijd in levensgevaar zijn

REALITEIT: Spoiler! De wereld is eigenlijk een prachtige plek als je ervoor kiest om erop uit te gaan en het te zien in plaats van een bange kat te zijn over alle mogelijke uitkomsten. Ja, je moet je verstand erbij houden en niet in het holst van de nacht door de straten van een onbekende plaats dwalen – maar zou je dat thuis ook doen? Waarschijnlijk niet. Het is niet omdat je een vrouw alleen bent dat iedereen op je uit is. Sterker nog, ik merkte dat mensen me juist wilden helpen – ik werd de hele weg van de Chileense grens tot de eerste stop in Peru door een oude dame over mijn haar geaaid, puur omdat ik haar vertelde dat ik alleen was en ze dacht dat ik wel wat moederliefde kon gebruiken. Ze had gelijk. Een andere keer hield een dame mijn hand vast en noemde me ‘sterk’ omdat ik om de vijf minuten alleen reisde in een andere bus in Ecuador. De vriendelijkheid die ik van vreemden voelde afstralen toen ze hun dekens met me deelden in ijskoude Boliviaanse bussen, of verbaasd lachten over hoe wit en behaard mijn armen waren, woog ruimschoots op tegen de negativiteit die ik voelde. Natuurlijk kun je niet rondlopen met het idee dat iedereen een etentje voor je wil betalen, je een vijfje wil geven en je een knuffel wil geven – we leven niet in Disney World, maar houd je achterdocht op een gezond niveau, de meeste mensen zijn goede mensen.

Veronderstelling: dat vrouwen niet in staat zijn om het te slijmen

REALITEIT: Er is een bepaald soort voldoening als je een plek vindt om je hoofd te laten rusten die evenveel kost als een saucijzenbroodje, en dat is niet exclusief voor mannen. Ik hou van een koopje, dus zolang de deur en ramen op slot zijn en er een soort luchtverplaatsingssysteem is – of dat nu een ventilator, airco of een zacht avondbriesje is – ben ik tevreden. Vrouwen hebben geen luxe hotels nodig met gratis föhns en persen van pakken als ze gaan backpacken. Denim shorts hoeven niet geperst te worden en haardrogers zijn op de meeste (zeeniveau) locaties in Zuid-Amerika bijna overbodig. Wil je je haar drogen? Stap 12 seconden naar buiten – klaar.

Onze geweldige vrouwelijke soloreizigster, Amy Baker, is te vinden op: Facebook, Twitter, Web & Instagram.

Download nu de Hostelworld app om aan je reisverlanglijst te beginnen!