3 problemen bij het alleen reizen, en hoe je ze kunt oplossen

Door Katrinka Nadworny van Katrinka Abroad.

De eerste keer dat ik alleen op reis ging, kwam voort uit koppigheid.

Ik was vastbesloten om na afloop van mijn studieprogramma in het buitenland nog een hele maand te blijven reizen. Toen de vriendin die de laatste helft van de reis met me mee zou gaan, zich terugtrok, besloot ik het alleen te doen.

Het begon niet goed.

Probleem nr. 1 als solo-reiziger: ziek worden

Oplossing: Zorg goed voor jezelf en doe het rustig aan

Ik had de eerste twee weken in Istanbul doorgebracht en na te veel late avonden en een vlucht om 2 uur ’s nachts naar Bratislava was mijn lichaam uitgeput. Ik was van plan de bus naar Boedapest te nemen, maar kwam erachter dat de volgende pas over zeven uur zou vertrekken.

Tegen de tijd dat ik eindelijk in Boedapest aankwam, was ik zo ziek dat ik mijn stem kwijt was.

Niet bepaald een veelbelovend begin van mijn eerste solo-reis.

Maar er gebeurde iets magisch. Ondanks het feit dat mijn stem tijdens mijn week in Boedapest klonk als een stervend paard, slaagde ik erin om ondanks mijn ziekte vrienden te maken. De geweldige mensen in mijn hostel verzorgden me toen ik de eerste nacht in een roes binnenwankelde, en na wat rust voelde ik me uiteindelijk goed genoeg om samen met hen de ruïnepubs van Boedapest te verkennen. Tijdens die week dat ik ziek was in Hongarije heb ik vrienden gemaakt met wie ik, bijna zes jaar later, nog steeds contact heb.

Er kan altijd wel iets misgaan als je op reis bent, maar als je in je eentje reist, is dat een extra uitdaging. Ik lijk vaak ziek te worden als ik op reis ben, maar als ik met een vriend(in) ben, weet ik dat er iemand is die voor me zorgt. Maar toen ik tijdens dat eerste solo-avontuur in Boedapest ziek werd, leerde ik hoe ik voor mezelf moest zorgen… en hoe ik het beste uit een slechte situatie kon halen.

Het was een les waar ik op terugviel toen ik deze zomer ziek werd in Montenegro – vijf jaar na mijn eerste soloreis naar Boedapest. Ik zat vast in Kotor, een prachtige ommuurde stad die al snel saai werd toen ik me realiseerde dat ik te ziek was om ergens heen te gaan. Maar hoewel ik het grootste deel van mijn tijd in Kotor wanhopig probeerde mijn verkoudheid uit te slapen, at ik toch samen met de andere gasten van mijn hostel en maakte ik een praatje met iedereen in mijn slaapzaal.

En ondanks mijn ziekte heb ik veel geweldige vrienden gemaakt met wie ik nog steeds nauw contact heb; sommigen zijn me zelfs al komen opzoeken in Istanbul. Even een tandje terugschakelen lijkt misschien vreselijk als je op reis bent en graag alles wilt zien, maar goed voor jezelf zorgen is belangrijk – en je kunt nog steeds vrienden maken!

Solo-probleem #2: Je remmingen en angst voor anderen de overhand laten nemen

Oplossing: Praat met mensen voordat je jezelf eruit praat

Alleen reizen is een geweldige manier om te leren omgaan met kleine en grote moeilijkheden. Het kan kleine ongemakken uitvergroten tot grote problemen. Het kan kleine tegenslagen laten aanvoelen als enorme rampen. Meestal is het echter gewoon een kwestie van hoe je de situatie waarneemt.

Deze zomer reisde ik bijvoorbeeld van Georgië naar Armenië en die ervaring was niet bepaald geweldig. Ik was van plan om met een marshrutka, oftewel een gedeelde taxi, de grens over te steken en mij was verzekerd dat de reis niet langer dan vijf uur zou duren. Er was mij ook verteld dat er regelmatig marshrutka’s tussen Tbilisi en Jerevan vertrokken.  Dus ontbeten ik uitgebreid met een vriend uit het hostel en begaf ik me ’s middags naar de marshrutka-halte.

Toen ik om 15.00 uur aankwam, probeerden mannen over de prijs voor de rit te onderhandelen en ik was daar totaal niet op voorbereid. Ik raakte ervan overtuigd dat ze me probeerden op te lichten (dat was niet zo, maar dat kwam ik pas veel later te weten). Toen ontdekte ik dat de marshrutka pas om 17.00 uur zou vertrekken. Ik bracht die twee uur door met mezelf te ergeren en te proberen de griezelige Armeense man te ontwijken die een ongemakkelijk gesprek met me probeerde aan te knopen.

Kort nadat de overvolle marshrutka was vertrokken, kreeg ik honger, maar het enige wat ik in mijn tas had, was een hardgekookt ei. Iedereen sprak Russisch en Armeens en ik ging ervan uit dat niemand Engels sprak (behalve die griezelige Armeense man). Ik was te nerveus om met iemand een praatje te maken en te boos op mezelf om me te ontspannen. De reis duurde acht en een half uur. Ik voelde me ellendig.

Maar rond het zesde uur gebeurde er iets interessants, toen ik waanzinnig hongerig was en serieus begon te geloven dat we Jerevan nooit zouden halen: de mensen in de marshrutka begonnen tegen me te praten. Ze spraken wel degelijk Engels en vonden het geweldig om met een Amerikaan te kletsen. Ze boden me kleine hapjes aan die ze in hun tassen hadden. Ze vertelden me uit welke delen van de diaspora ze afkomstig waren en noemden alle beroemde personen met Armeense roots. Toen we om 1 uur ’s nachts in Jerevan aankwamen, betaalden ze mijn taxi en zorgden ze ervoor dat ik bij mijn hostel terechtkwam.

Ik was in deze situatie een van de belangrijkste dingen van solo-reizen vergeten: je bent eigenlijk nooit echt alleen. Als je in je eentje reist, word je gedwongen om contact te zoeken met de mensen om je heen, met ze te praten en van ze te leren. Het kan eng zijn om met vreemden te praten of om hulp te vragen aan iemand die misschien niet eens jouw taal spreekt. Maar de beloning is het aanvankelijke ongemak meer dan waard.

Probleem nr. 3 bij solo-reizen: opgelicht worden

Oplossing: Plan vooruit en bereid je voor

Hoewel de marshrutka naar Jerevan me niet te veel in rekening bracht, ben ik niet helemaal uit de Kaukasus gekomen zonder opgelicht te worden. Ik moest van Tbilisi in Georgië naar Kars in Turkije; hoewel ik wist dat de reis mogelijk was, wist ik niet precies hoe ik van de ene stad naar de andere moest komen. Ik dacht dat mijn hostel me wel zou kunnen helpen.

Maar ondanks de nabijheid van de steden leek niemand te weten hoe ik in Kars moest komen. Het hostel gaf me wat eerste aanwijzingen en verzekerde me dat zodra ik het eindpunt van de buslijn had bereikt, iemand daar wel zou weten hoe ik in Kars moest komen.

Niemand wist het. Of in ieder geval, ik denk niet dat iemand het wist – bijna niemand bij dit kleine bushalte in Georgië sprak Engels.

Toen een taxichauffeur aanbood me naar een plek te brengen waar ik een bus kon nemen, greep ik die kans met beide handen aan. Maar zo liep het niet helemaal.

In plaats daarvan reed hij me naar een tankstation vlak bij de grens tussen Georgië en Turkije, waar ik geen andere keuze had dan meer te betalen dan ik had moeten doen aan een bevriende taxichauffeur van hem, en die man bracht me de grens over – niet eens naar Kars, maar naar een stad in de buurt van Kars.

Het was een enorme puinhoop.

Als ik maar van tevoren wat onderzoek had gedaan en daadwerkelijk had uitgezocht wat de beste manier was om tussen de twee steden te reizen, dan was ik niet bij dat tankstation aan de grens beland, waar ik mezelf voor mijn kop sloeg omdat ik me zo dom in deze situatie had gewerkt. Ik vertrouwde erop dat iemand anders wel zou weten hoe ik daar moest komen… Ik had me moeten voorbereiden!

Is het de moeite waard om alleen te reizen? JA!

Ik heb zoveel situaties meegemaakt die moeilijker waren omdat ik alleen was – mijn schoenen die uit elkaar vielen aan de rand van een onbekende stad, absurd verdwaald raken, omgaan met het feit dat de luchtvaartmaatschappij mijn boeking kwijt was geraakt en me niet aan boord liet gaan. Ik heb al deze situaties het hoofd geboden door een positieve instelling en een gevoel voor avontuur te behouden. Het leven kan je heel wat gekke dingen voorschotelen, en als je alleen reist, kunnen die een stuk moeilijker lijken.

Maar uiteindelijk zijn het juist die ervaringen die uitgroeien tot de beste verhalen, en die je helpen om een zelfverzekerder reiziger te worden. Want als je voor de tweede keer ziek wordt in het buitenland… of de derde… of de vierde… dan weet je wat je moet doen.

Welke problemen ben je tegengekomen tijdens het solo reizen, en hoe heb je die opgelost? Laat het ons weten in de reacties…

Foto’s 2, 3 en 4 c. Katrinka Nadworny