Interview met Graham Hughes – Deel I

Dit is Graham Hughes, de eerste persoon die alle landen ter wereld heeft bezocht zonder ooit in een vliegtuig te stappen. Hij komt oorspronkelijk uit Liverpool en woont nu op zijn eigen privé-eiland voor de kust van Panama, dat hij heeft gewonnen in een spelshow in de stijl van „Survivor“. We spraken met hem over reizen per vrachtschip, het eten van levende octopus en het binnen de grenzen van de wet blijven.

Hostelworld: Heb je tips om mensen te ontmoeten tijdens het reizen?

Graham Hughes: Omdat ik de wereld rondreisde zonder te vliegen, bracht ik veel tijd door in het openbaar vervoer, wat altijd voor een fascinerende reis zorgt. Als je met andere mensen reist en je bent de enige westerling in de bus of trein, dan sta je meteen in het middelpunt van de belangstelling. Soms, als je moe en chagrijnig bent, heb je niet echt zin om met mensen te kletsen, maar meestal is het een absoluut fantastische manier om mensen te ontmoeten, omdat je urenlang naast ze zit – dan kun je net zo goed een praatje maken en ontdekken wat ze doen en wat ze van hun land en de wereld vinden. Je krijgt zo een geweldig perspectief dat je nooit zou krijgen door een reisgids of een blog te lezen.

HW: Welk land was het vriendelijkste dat je hebt bezocht?

GH: Wat me tijdens de hele reis opviel, was hoe vriendelijk mensen overal ter wereld zijn – zelfs in Londen! Ik reis al heel lang naar allerlei landen en ik heb nooit problemen gehad met anderen. Ik ben wel een paar keer in aanraking gekomen met justitie, maar wat de mensen betreft: ik heb geen ruzie gehad, ik ben niet in een vechtpartij terechtgekomen en er is zelfs niets van me gestolen. Dus ik weet niet of ik gewoon heel, heel veel geluk heb, of dat de wereld toch iets vriendelijker is dan we denken.

HW:Naar welk land zou je graag nog eens teruggaan en waarom?

GH: Iran – het was ongelooflijk hoe vriendelijk de mensen daar waren. Ze spraken me op straat aan en probeerden me mee naar huis te nemen om voor me te koken, me een plek te geven om te overnachten en ervoor te zorgen dat ik de juiste trein nam. Ik had verwacht dat het er nogal conservatief zou zijn, net als in Jordanië of Saoedi-Arabië. Eigenlijk is er nergens ter wereld waar ik niet graag nog eens terug zou willen gaan, zelfs niet naar sommige plekken waar ik misschien geen geweldige ervaring heb gehad – ik zou ze graag een tweede kans willen geven.

HW: Je hebt toch een paar keer problemen met de wet gehad?

GH: Ja, die speelden zich vooral af in West-Afrika. Ik ben een paar keer in de problemen geraakt in Guinee en Kameroen. Ik heb ook zes dagen in een politiecel op Kaapverdië gezeten, maar dat was eigenlijk mijn eigen schuld, omdat ik met een boot vol tien Senegalese vissers was aangekomen. Ze dachten dat ik probeerde illegale immigranten het land binnen te smokkelen. Toen ik weer in echte problemen raakte, was ik in Congo. Ik had twee helse reisdagen achter de rug door Congo over een onverharde weg. Ik kwam ’s nachts aan in de hoofdstad Brazzaville, en de politie hield me aan. Ik verloor mijn geduld tegenover hen en belandde uiteindelijk weer zes dagen op het politiebureau. Het was behoorlijk grimmig. Er was een moment dat ik echt dacht dat ik daar niet meer uit zou komen. Maar uiteindelijk lieten ze me gaan. Ik heb een heel belangrijke les geleerd voor mensen die op reis zijn: blijf gewoon glimlachen. Zeg gewoon: „Ja agent, wat u ook zegt.“

HW: Wat isde vreemdste traditie of lokale gewoonte die je bent tegengekomen?

GH: In Oezbekistan eten ze graag gekookte schapenkop – dat is daar een delicatesse. Blijkbaar geven ze de bezoekers de oogballen omdat die het lekkerst zijn, maar ik vond het toch te ver gaan om schapenoogballen te eten. Ik heb in Zuid-Korea wel een levende octopus gegeten, wat vreemd maar geweldig was. Het kronkelt een beetje in je mond terwijl je het eet. Technisch gezien leeft het niet meer – het is doorgesneden, maar de tentakels blijven uit zichzelf rondkronkelen. Het is alsof je een bord met kronkelende wormen eet. Je moet hem in sojasaus en olie dopen om te voorkomen dat de zuignappen aan je slokdarm blijven plakken en je verstikken. Ik geloof dat er daardoor al een paar mensen het leven hebben gelaten.

HW: Wat zou je anders doen?

GH: Heel veel dingen! Ik zou iemand hebben die zich er volledig op richtte om me achter de schermen te helpen. Mijn vrienden en familie hielpen me wel – met het beheren van de website, het regelen van een plekje op vrachtschepen, dat soort dingen – maar ze hadden fulltime banen en gezinnen waar ze voor moesten zorgen. Ze hebben het, alles in aanmerking genomen, ongelooflijk goed gedaan! Ik denk ook dat als ik het nog eens zou doen, ik het nu een stuk sneller zou kunnen doen, omdat ik vaak niet wist welke kant ik op moest. Er was niemand die het pad voor me had gebaand, dus soms vertrouwde ik echt alleen maar op de informatie die op internet of in reisgidsen stond, en soms was die verouderd en onjuist. Ik heb bijvoorbeeld zes weken in Koeweit doorgebracht omdat ik dacht dat er een veerboot van Koeweit naar Bahrein voer, maar die bleek al een paar jaar eerder te zijn stopgezet. Dus moest ik een visum aanvragen om via Saoedi-Arabië te reizen, wat veel geld kost en lang duurt.

HW: Zou je reizen per vrachtschip aanbevelen?

GH: Ja en nee. Ik bedoel, ik heb er echt van genoten. Ik denk dat het afhangt van wat voor soort persoon je bent. Ik ben dol op de zee. Ik vond het heerlijk om een paar dagen even helemaal los te staan van de buitenwereld. Ik vond het leuk om met de bemanning om te gaan. Je krijgt er een beter begrip van de omvang van de wereld door. Ik denk dat reizen zonder te vliegen – of het nu met de trein, de boot of de bus is – je daadwerkelijk doet beseffen hoe groot en tegelijkertijd hoe klein de wereld is.

Bekijk deel II, waarin Graham uitgebreid vertelt waarom hij tijdens zijn reizen geen vliegtuigen heeft gebruikt, tips geeft om geld te besparen en vertelt over alleen reizen!