Hoe reizen me hielp mijn depressie te overwinnen en weer verliefd te worden op mijn leven
Geestelijke gezondheidsproblemen komen ongelooflijk vaak voor en kunnen iedereen op elk moment treffen. Neem mij bijvoorbeeld. Achttien maanden geleden zat ik in het laatste semester van mijn bacheloropleiding, had ik goede cijfers, een geweldige vriend en woonde ik aan het strand met mijn twee beste vrienden. Mijn leven leek perfect. Waarom ik het leven opeens zo angstaanjagend en uitputtend vond, slaat nergens op. Maar psychische aandoeningen zijn niet logisch. Lees verder om te leren hoe ik een depressie heb overwonnen.
Het grootste deel van die periode in mijn leven is nu een waas in mijn geheugen. Na maanden van pijn, medicatie en therapie voelde ik langzaam mijn oude ik terugkeren. In april vorig jaar boekte het meisje dat eerder te angstig was om naar de plaatselijke winkels te gaan, een vlucht naar Londen. Ik had al eerder gereisd: gestudeerd in de VS en op vakantie geweest met familie, maar na de universiteit een zomer doorbrengen in Europa was al jaren een droom van me. Die droom voelde eindelijk weer binnen handbereik. Ik moest er steeds aan denken, Pinterest borden samenstellen, blogs lezen, me voorstellen wat er allemaal voor me was.
Ik nam medicatie en had zoveel geleerd van cursussen Cognitieve Gedragstherapie en Dialectische Gedragstherapie. De artsen waren tevreden over mijn vooruitgang en ik had mijn inzet voor mijn geestelijke gezondheid bewezen, dus gaven ze me hun zegen om te gaan. Ik beloofde contact te houden via e-mail en kreeg te horen dat ik sessies met mijn psycholoog via Skype kon regelen als dat nodig was. Ik zorg ervoor dat ik altijd voldoende medicijnen bij me heb en vertaalde kopieën van een brief van mijn psychiater waarin ik uitleg geef over mijn geestelijke gezondheid.
Ik wist dat ik nog steeds herstellende was, maar nu was ik vol enthousiasme en opwinding, ik stond op het punt om veel meer van de wereld te zien en ik voelde een levenslust waarvan ik vergeten was dat die mogelijk was. De enormiteit van wat ik aan het doen was, drong tot me door toen mijn vliegtuig van de startbaan vloog. Het meisje dat altijd wegliep van wat haar bang maakte, vloog nu naar het onbekende. Mijn angsten waren weggevaagd door opwinding, zelfvertrouwen en de liefde en steun van mijn familie en vrienden.
Voor iedereen die dit leest en worstelt met zijn of haar mentale gezondheid, wil ik dat je weet dat het de moeite waard is om door de wanhoop heen te ploeteren; te vechten tot je je mentaal sterk genoeg voelt om dat vliegticket voor jezelf te boeken. Reizen is de gezondste verslaving die je kunt ontwikkelen. Het laat je verlangen naar meer en verlangen naar nieuwe ervaringen. Het is zonder twijfel de snelste manier om te groeien als mens en om van je leven een geïnspireerd leven te maken. Mijn prachtige reisverhalen zijn mogelijk geworden doordat ik mijn mentale gezondheid onder controle heb gekregen.
Reizen betekende niet bang zijn om mezelf met de wereld te delen. Het betekende alleen zijn in een vreemd land en toch floreren. Het betekende vreemden ontmoeten in de gemeenschappelijke ruimten van hostels, om ze vervolgens als vrienden te verlaten. Het was soms openhartig zijn en mijn reis door geestelijke gezondheid delen, de verbazing op zoveel gezichten zien dat een extraverte, blonde twintiger aan depressie en angst kan lijden; maar het was ook beseffen hoeveel anderen zich in mijn verhaal kunnen herkennen.
Je hoeft je absoluut niet te schamen. Ik behoor tot de categorie die het meest vatbaar is voor psychische aandoeningen, namelijk meisjes in de leeftijdscategorie 16-24 jaar. In deze leeftijdsgroep komen psychische problemen wereldwijd het meest voor. Uit onderzoek blijkt ook dat jongeren zoals ik vaker en langer reizen dan ooit tevoren. Veel van ons hebben waarschijnlijk dat overweldigende verlangen om te reizen, maar ook een dringende noodzaak om voor onze geestelijke gezondheid te zorgen. Ik ben het bewijs dat het allebei kan, en reizen door verschillende landen kan een effectief tegengif zijn tegen angst en depressie.
Voor mij betekende het bezoeken van 18 landen in het afgelopen jaar dat ik in gebroken Spaans sprak met een lieve Peruaanse dame die fruit verkocht op straat, en met een taxichauffeur die de opkomst en ondergang van nazi-Duitsland meemaakte. Het was reizen naar plaatsen die ik me nooit had kunnen voorstellen; de schoonheid vinden in een bijna verlaten Braziliaanse stad; een Andes-hooglander vragen wat hem het meeste geluk brengt. Het was paardrijden onder een torenhoge vulkaan in Ecuador, geheimen delen met nieuwe vrienden, wijn drinken bij een kampvuur in Argentinië en met de hand onder de Eiffeltoren staan. Het is pasta eten in Rome, topless zonnebaden in Spanje en één van de miljoenen zijn die op straat dansen tijdens het carnaval in Rio.
Maar het is vooral om me heen kijken, of het nu ergens is waar het magisch is zoals Machu Picchu of in dit kleine café in Colombia waar ik dit schrijf, en dankbaar zijn voor de tweede kans die ik heb om dit alles te omarmen. Het is blijven onderzoeken, blijven leren, blijven lezen, blijven geloven. Het is mijn leven niet laten beheersen door mijn geestesziekte. Het is besluiten om alles te schrijven wat ik kan om andere mensen in de wereld die worstelen te inspireren. Het is mezelf toestaan om echte emoties te voelen: mezelf laten huilen of lachen tot ik huil. Het is dankbaar zijn voor iedereen die me heeft geholpen om te komen waar ik nu ben, maar vooral voor mezelf, omdat ik nooit opgeef.
Ik ben niet naïef genoeg om te denken dat vanaf nu alles gemakkelijk zal zijn. Hoewel Instagram de zorgeloze levensstijl van reizigers met zonsondergangen en watervallen laat zien, heb je soms, zelfs met je beste bedoelingen, nog steeds slechte dagen en je bent er niet immuun voor dat je hersenen zich misdragen terwijl je in het buitenland bent. Af en toe proberen nare gedachten me te saboteren, van iets simpels als “je zit in de verkeerde bus” tot “deze taxichauffeur is een moorddadige gek”. Dat is de onzinnige aard van onze geest, en ik weet dat de mijne kwetsbaarder is. Ik moet dus opletten hoe ik me voel – ik moet eerlijk tegen mezelf zijn en voortdurend beoordelen of ik het echt aankan. Soms gebeuren er echt nare dingen – ik ben tassen kwijtgeraakt, telefoons gestolen, jongens hebben me vreselijk behandeld en nog veel meer – maar dan gebruik ik alle vaardigheden die ik heb geleerd, zoals het uitdagen van mijn niet-helpende gedachten en het verdragen van verdriet door middel van verschillende zelfkalmerende technieken. Reizen is karaktervormend: je komt in vreemde situaties terecht en moet je snel aanpassen aan een nieuwe omgeving.
Ondanks het feit dat ik duizenden kilometers van mijn steunsysteem verwijderd ben, voel ik me nooit zo ver weg, dankzij Facebook, WhatsApp, Skype en e-mail. Reizen betekent niet dat ik mijn geestelijke gezondheid moet opgeven. Ik vermijd het nuttigen van alcohol of junkfood; ik neem mijn medicijnen; ik houd elke dag een dagboek bij. Ik houd mijn hersenen bezig – ik leer en probeer nieuwe dingen uit, zodat ik de kick van kleine successen blijf voelen. Ik doe veel moeite om de perfecte verblijfplaats te kiezen – ik kijk altijd naar de recensies van hostels en beoordeel of het mogelijk is om goed te slapen, wat tijd voor mezelf te hebben, maar ook om leuke mensen te ontmoeten. Ik voel me aangetrokken tot mooie omgevingen, dakterrassen en yogalessen.
Ik heb geaccepteerd dat reizen vermoeiend kan zijn – constant avonturieren, dansen, bezienswaardigheden bezoeken. Ik heb geleerd niet te verwachten dat mijn energieniveau altijd 100% is en ik weet dat ik de vrijheid nodig heb om een dutje te doen, te ontspannen, op te laden. Ik probeer me niet te veel vast te klampen aan plannen, want soms gaan ze niet door, of soms verander ik op het laatste moment van gedachten. Ik vertel mensen wanneer ik me niet goed voel, want dat is op zich al goed. Ik ben gaan waarderen hoe aardig en ruimdenkend de meeste reizigers zijn. De kans is groot dat je niet alleen bent in hoe je je voelt, en mensen kunnen je dankbaar zijn dat je het gesprek over geestelijke gezondheid aanzwengelt, ruimte maakt voor de waarheid die vaak genegeerd wordt, en hen de kans geeft om hun eigen gevoelens te delen.
Op mijn reizen heb ik bijzondere mensen ontmoet die een nog bijzonderder leven leiden. Ze hebben me mogelijkheden voor mijn toekomst laten zien en me aangespoord om overal waar ik kom op zoek te gaan naar meer. Ik ben weer verliefd geworden op het leven, dankzij mijn verliefdheid op de wereld.
Over de auteur
Emily Mulligan is een Australische masterstudent die momenteel in Zuid-Amerika woont en stage loopt. Volg haar af en toe neurotische, maar meestal optimistische avonturen over de hele wereld op Instagram @happily.travelling.
We horen graag jouw ervaringen met reizen en omgaan met psychische problemen, dus laat hieronder een reactie achter. Wie weet helpt het iemand anders die ook worstelt ??❤️
Wat lees je hierna?
Get the App.